BRRM - Bad Ragaz Ring Method

Jest metodą wykorzystywaną w reedukacji mięśni z zastosowaniem fizycznych właściwości wody w współpracy z pacjentem w programie z zastosowaniem progresywnego oporu. Metoda ta używana jest równie biernie w stretchingu, elongacji tułowia, redukcji podwyższonego napięcia mięśniowego czy też w relaksacji. Poszczególne techniki tej metody nakierowane są na tułów, kończyny górne i dolne. Wykonywane są jednostronnie, dwustronnie, symetrycznie lub asymetrycznie. Metoda BRRM opiera się na zasadach PNF zastosowanych w środowisku wodnym.

Historia

Metoda ta rozwinęła się na przestrzeni lat w termalnych źródłach Bad Ragaz w Szwajcarii. Pierwsze udokumentowane wykorzystanie źródeł odnotowano w 1200 r. W 1930 r. pacjenci rozpoczęli wykorzystywać wody uzdrowiskowe miejscowości Bad Ragaz w celach leczniczych i w aktywnej terapii. Pacjenci przeprowadzali ćwiczenia oparte o czynny zakres ruchomości wykorzystując zabezpieczenie w postaci ufiksowanych desek. Dodatkowo wykorzystywano paski, rzemienie do ochrony i przytrzymywali się za poręcze oraz uchwyty. W 1950 r. (a dokładniej 1957) w Niemczech dr Knupfer wprowadził postęp do technik wodnych. Jego ćwiczenia udoskonaliły rozpowszechnioną szwajcarską teorię leczenia, w której pacjent znajduje się w pozycji na plecach, zabezpieczony unoszonymi na wodzie krążkami ułożonymi wokół szyi i miednicy oraz pod kolanami i kostkami. Ćwiczenia te składały się z prostych łańcuchów ruchowych, biernych, wykonywanych od stawu do stawu, w pojedynczej płaszczyźnie ruchu. Jednocześnie techniki proprioceptywnego torowania (ułatwiania) nerwowo‑mięśniowego stawały się coraz bardziej popularne. Dlatego załoga Bad Ragaz zmodyfikowała ćwiczenia Knupfera i wprowadziła trójwymiarowe przekątne, ukośne (diagonalne) ruchy. Oficjalnie techniki PNF zostały włączone do technik przez fizjoterapeutę Bridget Davis w 1967 r., powodując tym samym utworzenie znanej dziś metody BRRM. Metoda BRRM dotarła do USA w późnych latach 70.

Podobieństwa do metody PNF

  1. Ciało na powierzchni stabilizowane jest przez grawitację lub przez podłoże na którym się znajduje. Centrum grawitacji pacjenta (COG) pozostaje takie samo. Opór stosowany jest manualnie przez terapeutę.
  2. Ciało zanurzone w wodzie stabilizowane jest przez terapeutę oraz pomoce wypornościowe (ręce terapeuty są tylko punktem fixum). Metacentrum pacjenta ciągle ulega zmianie, ponieważ rotacja ciała w wodzie wpływa na to. Pacjent musi nauczyć się przeciwstawiać się temu. Opór stosowany jest manualnie przez terapeutę oraz głównie przez właściwości wody. Metacentrum = zachowanie równowagi między COG pacjenta a zdolnością utrzymania się na powierzchni.

Zasady PNF zastosowane w metodzie BRRM

  1. Opór/obciążenie stosowany jest przez cały zakres ruchu. Powinien być stopniowany od maksymalnego do minimalnego w zależności od możliwości pacjenta.
  2. Prawidłowy chwyt stosowany przez terapeutę może służyć między innymi: stymulacji czucia, propriocepcji, skóry, mięśni, jak również może ułatwić wykonanie ruchu. Terapeuta powinien trzymać swoje kciuki poza zasięgiem ruchu wykonywanego przez pacjenta.
  3. Wzorce „pchaj”, „ciągnij” (kompresja i trakcja odpowiednio) działają na struktury stawowe i zakończenia sensoryczne nerwów, aby ułatwić odruchowe rozciągnięcie mięśnia. Kompresja ułatwia stabilizację i kokontrakcję, natomiast trakcja ułatwia uzyskanie izotonicznego napięcia mięśni.
  4. Izotoniczne ćwiczenia wymagają od pacjenta i terapeuty wykonania ruchu.
  5. Izokinetyczne ćwiczenia wymagają od pacjenta wykonania ruchu podczas gdy terapeuta pozostaje w miejscu.
  6. Izometryczne ćwiczenia wymagają od pacjenta stabilizacji z kokontrakcją podczas gdy terapeuta porusza pacjentem w wodzie.
  7. Krótkie, precyzyjne komendy wydawane przez terapeutę ułatwiają wykonywanie czynnego ruchu.
  8. Chwyt stopniowany – od proksymalnego do dystalnego – powoduje wzrost trudności wykonywania trenowanego wzorca, powodując tym samym naturalne stopniowanie trudności ćwiczenia i wzrost wytrzymałości.
  9. Ułatwienie słabym mięśniom wykonania ruchu poprzez przeniesienie wzorca (ipsilateralnego lub kontralateralnego) aktywności z silnych mięśni na słabe.
  10. Podczas pracy dynamicznej terapeuta może ocenić możliwości ruchowe pacjenta i dostosowywać lub zmieniać zastosowany opór w każdym wzorcu ruchowym.
  11. Mięśnie i stawy są ćwiczone we wzorcach ruchowych, które są naturalne i funkcjonalne dla pacjenta.

Cele leczenia

  • Reedukacja mięśniowa
  • Zmniejszenie napięcia mięśniowego
  • Rozluźnienie
  • Wyrównanie posturalne
  • Stabilizacja tułowia
  • Przygotowanie do przenoszenia obciążenia na kończyny dolne
  • Przygotowanie do nauki chodu
  • Wzrost ogólnej wytrzymałości
  • Wzmocnienie
  • Zwiększenie zakresu ruchomości
  • Trakcja, elongacja kręgosłupa
  • Przywrócenie naturalnych wzorców ruchowych kończyn dolnych i górnych

Zastosowanie

  • Ortopedyczne i reumatologiczne dysfunkcje, w tym przed- i pooperacyjne stany dotyczące kończyn dolnych oraz tułowia (złamania, uszkodzenia tkanek miękkich).
  • Metoda ta stosowana jest we wszystkich jednostkach chorobowych zwyrodnieniowych stawów, wliczając w to RZS i zapalenie kości.
  • Choroby neurologiczne oraz zmiany neurologiczne wynikające z udaru, uszkodzenia mózgu, porażenia połowiczego oraz czterokończynowego.
  • Uważnie powinno się stosować tę metodę u osób ze spastycznością – nagłe i męczące aktywności powinny być eliminowane, ponieważ mogą spowodować wzrost spastyczności.
  • Syndromy bólowe kończyn górnych i dolnych oraz pleców – podczas terapii należy uważnie monitorować pozycję pacjenta; przy pojawiającym się bólu krzyża unikać przeprostu.
  • Po zabiegu mastektomii oraz zabiegach kardiochirurgicznych, u pacjentów którzy chcą uzyskać korzyści w przywróceniu siły i gibkości mięśni, należy wykonywać bilateralne wzorce.
  • Symptomy opóźnienia rozwojowego, np. opóźniony odruch obronny – stosowane w celu stymulowania i bodźcowania.

Przeciwwskazania i uwagi

  • Unikać przemęczenia.
  • Początkowo ćwiczenia powinny trwać 5–15 minut.
  • Techniki powinny być ograniczone do 15–20 minut do czasu, kiedy siła mięśniowa nie zwiększy się.
  • Pacjenci z zaburzeniami przedsionkowymi – terapia powinna być prowadzona w tempie wolnym oraz monitorowana pod względem pojawiania się oczopląsu.
  • U niektórych pacjentów metoda ta jest przeciwwskazana ze względu na złe tolerowanie objawów związanych z zaburzeniami przedsionkowymi.
  • Techniki należy modyfikować u pacjentów z ostrymi stanami bólowymi dotyczącymi pleców, szyi oraz kończyn.
  • Wiele technik umiejscawia pacjenta z dala od terapeuty; przy istniejących objawach bólowych należy zatrzymać ruch po uzyskaniu pełnego zakresu i stopniowo zmieniać kierunek ruchu pacjenta.
  • Terapeuta może zmieniać charakter ruchu, prowadząc go w tempie wolnym, a następnie szybkim, lub też poprzez zmianę długości ramienia/dźwigni.

Techniki

  1. Izokinetyczna
  2. Izotoniczna
  3. Izometryczna
  4. Bierna

Izokinetyczna

Terapeuta funkcjonuje jako stały punkt, gdy pacjent porusza się w wodzie w kierunku, z dala od lub wokół terapeuty. Opór dostosowywany jest w zależności od szybkości ruchu w wodzie.

Izotoniczna

Terapeuta funkcjonuje jako ruchomy punkt ufiksowania. Pacjent może być popychany lub przekręcany w kierunku jego aktywnego ruchu w celu zwiększenia oporu. Ruch może być wspierany przez terapeutę poprzez przesuwanie pacjenta w przeciwnym kierunku do aktywnego ruchu.

Izometryczna

Pacjent posiada stałe miejsce ufiksowania w wodzie podczas gdy terapeuta popycha. Działanie to wspiera stabilizujące napięcie mięśniowe.

Bierna

Terapeuta funkcjonuje jako stały punkt odniesienia, w którym pacjent jest poruszany w wodzie w celu rozluźnienia, relaksacji, rozciągnięcia (elongacji) tułowia, trakcji kręgosłupa oraz zahamowania wzmożonego tonusu mięśniowego.

Zabezpieczenie pacjenta

  • Wykorzystanie makaronów, pasów, kołnierzy, kamizelek, kółek ratunkowych oraz innych przyborów które unoszą się na wodzie. Częściej używa się powszechnych pomocy wypornościowych pod szyję i miednicę. Jeśli pacjent „tonie”, niezbędne będzie założenie pomocy wypornościowych na kostki.
  • Pacjent powinien być zdolny do dostosowania się do wskazówek i poleceń wydawanych przez terapeutę we wszystkich technikach z wyjątkiem biernej.
  • Pozycja kończyn górnych (kkg) może być uzależniona od stopnia niepełnosprawności, np.:
    • kończyny górne rozciągnięte, zgięte i odwiedzione nad głową,
    • nad głową z łokciami zgiętymi i dłońmi skierowanymi do wewnątrz ułożonymi na głowie,
    • łokcie zgięte i spoczywające na klatce piersiowej (ograniczenie ruchomości występujące w MPD),
    • inne wariacje.
  • Organizacja terapeuty:
    • BRRM jest metodą 1:1.
    • Terapeuta nie powinien stać głębiej w wodzie niż na wysokości Th8–10 lub do poziomu łopatek (wg Gwen Karett, „Aquatic Rehabilitation”, rozdział 15).
    • Jane Styer-Acevedo sugeruje poziom Th4–8 (dane z NDT Based Advanced Aquatic Techniques Conference).
    • Ważnym elementem jest fakt, że terapeuta musi stać stabilnie i być punktem odniesienia dla pacjenta.
    • Im głębiej terapeuta zanurza się w wodzie, tym mniej stabilną pozycję przybiera.
    • Przydatny jest ubiór: buty, ciężarki na kostkę, poruszanie się w miejscu powoduje zwiększenie stabilności.

Program leczniczy

  • Długość leczenia jest dyskusyjna i zawarta jest w rozdziale przeciwwskazania.
  • Technika relaksacji (bierna) stosowana jest w celu zmniejszenia hipertonii i może być stosowana przed właściwymi, czynnymi ćwiczeniami, które zwiększają i kontrolują napięcie mięśniowe.
  • Unikać czynności, które spowodują wzrost spastyczności.
  • Jeśli technika bierna jest wymagana, zawsze staraj się łączyć ją z aktywnym ruchem w tej samej sesji terapeutycznej.
  • Myśl o tym, jak wytworzyć aktywny ruch w sposób łatwiejszy dla pacjenta.

Stopniowanie ćwiczeń

Po zrozumieniu zasad hydrodynamicznych wiemy, że pewien poziom oporu wywiera na pacjenta ciało poruszające się w wodzie. Obszar obniżonego ciśnienia lub wpływ oporu jest tworzony za ciałem. Łamanie napięcia powierzchniowego tworzy siły tarcia w przedniej części ciała. Oporność może być stopniowo zwiększana przez następujące sugestie:

  • zwiększenie prędkości ruchu,
  • zmiana kierunku ruchu,
  • wykorzystanie pomocy wypornościowych: kółek, pływaków, okularów,
  • wykorzystanie obszernych ruchów,
  • zmiana długości dźwigni / ramienia,
  • zmiana ustawienia rąk (z proksymalnego na dystalny),
  • wykorzystanie technik reciprokalnych szybkich, naprzemiennych,
  • zwiększenie poziomu zanurzenia.

WZORCE DLA TUŁOWIA

1) Boczne zgięcie tułowia

  • Ruch: bierny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • utrzymanie kręgosłupa w linii środkowej,
    • ustawienie ramion w różnej pozycji (np. po boku, ręce złożone na krzyż na klatce piersiowej, dłonie splecione i ustawione za głową),
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, a drugie na szyi,
    • terapeuta ustawiony:
      • a) od strony kkd – pomiędzy odwiedzionymi nogami pacjenta (ręce utrzymują miednicę),
      • b) od strony głowy pacjenta (ręce pod pachami).
  • Chwyt terapeutyczny:
    • Chwyt miednicy: terapeuta układa dłonie na tylno‑bocznej stronie dolnej ćwiartki miednicy, kolanach lub kostkach. Ręce terapeuty mogą zmienić ustawienie z proksymalnego na dystalny (z miednicy na kolana), co powoduje zwiększenie długości dźwigni i wpływa rozluźniająco.
    • Chwyt pachowy: terapeuta trzyma dłonie na tylno‑bocznej stronie górnego tułowia, pod pachami.
    • Terapeuta porusza pacjentem według kierunku wskazówek zegara oraz odwrotnie.
  • Komendy:
    • „rozluźnij się”,
    • „pozwól mi poruszać twoim ciałem w wodzie”.
  • Pozycja końcowa: terapeuta zwraca uwagę, po której stronie ciało pacjenta jest bardziej ograniczone ruchowo w kierunku zgięcia bocznego.
  • Progresja:
    • poruszanie pacjentem 360° w kierunku ograniczenia,
    • zrastanie ramienia dźwigni poprzez zmianę ustawienia rąk z proksymalnej na dystalną.

2) Stabilizacja tułowia

  • Ruch: izometryczny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • utrzymanie kręgosłupa w linii środkowej, ręce skierowane wzdłuż tułowia,
    • ustawienie ramion jak wcześniej opisane,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na stopach oraz kołnierz szyjny,
    • terapeuta ustawiony:
      • a) od strony kkd – pomiędzy odwiedzionymi nogami pacjenta (ręce utrzymują miednicę),
      • b) od strony głowy pacjenta (ręce pod pachami).
  • Chwyt terapeutyczny:
    • Chwyt miednicy: terapeuta układa dłonie na tylno‑bocznej stronie dolnej ćwiartki miednicy, kolanach lub kostkach; zmiana z proksymalnego na dystalny wpływa na długość dźwigni i rozluźnienie.
    • Chwyt pachowy: terapeuta trzyma dłonie pod pachami, na tylno‑bocznej stronie górnego tułowia.
    • Terapeuta porusza pacjentem według kierunku wskazówek zegara oraz odwrotnie.
  • Komendy:
    • „utrzymaj tułów w pozycji”,
    • „nie pozwól mi poruszyć ciała”,
    • „wyprostuj swoje ciało”.
  • Pozycja końcowa: pacjent utrzymuje wyrównaną pozycję ciała podczas poruszania nim przez terapeutę.
  • Progresja:
    • stosowanie szybkich, zmiennych technik,
    • powolne zmiany technik,
    • wykorzystanie techniki rytmicznej stabilizacji,
    • powtarzanie technik napięcia lub wzorców,
    • pacjent może utrzymać napięcie izometryczne przez dłuższy czas podczas gdy terapeuta porusza jego ciałem,
    • pacjent może być proszony o kontrolę ciała podczas zmiany ustawienia rąk z proksymalnej na dystalną (zmiana ramienia dźwigni).

3) Rotacja tułowia

  • Ruch: izometryczny, jednostronny (prawy/lewy)
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • tułów pacjenta zrotowany w prawo lub lewo,
    • zanurzyć biodro tak, aby dotykało powierzchni wody,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na stopach oraz kołnierz szyjny,
    • terapeuta ustawiony od strony głowy pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny:
    • można użyć chwytu za miednicę lub pod pachami,
    • Chwyt miednicy i chwyt pachowy opisane jak wcześniej; zmiana z proksymalnego na dystalny powoduje wzrost dźwigni.
  • Komendy:
    • „skręć lewe/prawe biodro i przytrzymaj”,
    • „trzymaj”,
    • „rozluźnij”.
  • Pozycja końcowa: pacjent utrzymuje zrotowaną pozycję tułowia do czasu wydania komendy „rozluźnij się”, następnie powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja:
    • terapeuta porusza pacjentem szybko, wymagając silniejszego napięcia izometrycznego,
    • utrzymanie dłuższego skurczu izometrycznego podczas szybszego poruszania pacjenta,
    • zmiana ustawienia rąk z proksymalnego na dystalny.

4) Rotacja tułowia wraz ze zgięciem

  • Ruch: izotoniczny, jednostronny (prawy/lewy)
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • tułów zrotowany w prawo lub lewo,
    • zanurzyć biodro tak, aby dotykało powierzchni wody,
    • na komendę pacjent proszony jest o zgięcie grzbietowe stawu skokowego oraz zgięcie w stawie biodrowym z równoczesnym utrzymaniem wyprostu w stawie kolanowym,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na stopach oraz kołnierz szyjny,
    • terapeuta ustawiony od strony głowy pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny:
    • chwyt pachowy z progresją proksymalną lub dystalną w zależności od możliwości pacjenta.
  • Komendy:
    • „skręć lewe/prawe biodro i zegnij w stawie biodrowym”,
    • „skieruj swoje palce stóp do lewego/prawego ramienia”,
    • „rozluźnij się”.
  • Pozycja końcowa: pacjent utrzymuje zgięcie tułowia oraz rotację do czasu wydania komendy „rozluźnij się”, następnie powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja:
    • terapeuta porusza pacjentem szybko,
    • utrzymanie dłuższego napięcia izotonicznego podczas ruchu terapeuty,
    • zmiana ustawienia rąk z proksymalnego na dystalny.

5) Rotacja tułowia wraz z wyprostem

  • Ruch: izotoniczny, jednostronny (prawy/lewy)
  • Źródło: Physiotherapy & Medicine (www.pandm.org)
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • tułów zrotowany w prawo lub lewo,
    • zanurzyć biodro tak, aby dotykało powierzchni wody,
    • na komendę pacjent proszony jest o zgięcie podeszwowe stawu skokowego oraz wyprost tułowia i stawów biodrowych z utrzymaniem wyprostu w stawach kolanowych,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na stopach oraz kołnierz szyjny,
    • terapeuta ustawiony od strony głowy pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny:
    • chwyt pachowy z progresją proksymalną lub dystalną w zależności od możliwości pacjenta,
    • terapeuta porusza pacjenta według ruchów wskazówek zegara.
  • Komendy:
    • „skręć lewe/prawe biodro i zegnij do tyłu”,
    • „przytrzymaj, rozluźnij”,
    • „skieruj swoje palce stóp oraz nogę do tyłu”.
  • Pozycja końcowa: pacjent kontynuuje rozciągnięcie tułowia utrzymując rotację do momentu wydania komendy „rozluźnij się”, następnie powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja:
    • szybkie poruszanie pacjentem,
    • utrzymanie dłuższego napięcia izotonicznego podczas poruszania ciałem,
    • zmiana ustawienia rąk z proksymalnego na dystalny.

WZORCE DLA KOŃCZYN DOLNYCH

1) Przywiedzenie oraz wyprost w stawie biodrowym wraz z wyprostem w stawie kolanowym – wzorzec „przywiedzenie, wyprost – odwiedzenie, wyprost”

  • Ruch: izokinetyczny i bilateralny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny dolne pacjenta są wyprostowane, przywiedzione i w neutralnej pozycji rotacyjnej, z stawami kolanowymi wyprostowanymi,
    • terapeuta ustawiony od strony kończyn dolnych pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny: palce terapeuty ułożone obustronnie po bocznych powierzchniach kostek, kciuki na przyśrodkowej stronie kostek.
  • Komendy: „ciągnij nogi na zewnątrz i rozluźnij się”.
  • Pozycja końcowa: kończyny dolne pacjenta obustronnie odwiedzione i wyprostowane w stawie biodrowym oraz kolanowym; terapeuta powraca do pozycji neutralnej.
  • Progresja:
    • zwiększenie prędkości ruchu w celu zwiększenia oporu,
    • dodanie komend „pchaj” i „ciągnij” dla promowania balansu mięśniowego,
    • stosowanie manualnego oporu podczas ruchu,
    • stosowanie asymetrycznego oporu.

2) Wzorzec „zgięcie‑odwiedzenie‑rotacja zew.”

  • Ruch: izokinetyczny i bilateralny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny dolne pacjenta są wyprostowane,
    • terapeuta ustawiony od strony kończyn dolnych pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny: palce terapeuty położone na obu stopach po stronie grzbietowej, kciuki na głowach kości śródstopia.
  • Komendy: „ciągnij nogę w górę, na zewnątrz i rozluźnij się”.
  • Pozycja końcowa: kończyny dolne ustawione w zgięciu, odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej w stawie biodrowym oraz w zgięciu w stawie kolanowym; staw skokowy w zgięciu grzbietowym; tułów ustawiony w kierunku terapeuty.
  • Progresja:
    • zwiększenie prędkości ruchu,
    • dodanie komend „pchaj”/„ciągnij” dla balansu mięśniowego,
    • manualny opór i asymetryczny opór,
    • zmiana odległości terapeuty od aktywnego ruchu pacjenta w celu regulacji siły oporu.

3) Wzorzec „wyprost‑zgięcie” (kd ruchoma / kd nieruchoma)

  • Ruch:
    • izokinetyczny (ruch kończyn dolnych),
    • izometryczny (zatrzymanie ruchu i przytrzymanie mięśni w napięciu),
    • jednostronny.
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny dolne wyprostowane, stopy w zgięciu podeszwowym spoczywające na klatce piersiowej terapeuty,
    • terapeuta ustawiony od strony kończyn dolnych pacjenta.
  • Chwyt terapeutyczny:
    • Kd ruchoma – palce terapeuty ułożone na ścięgnie Achillesa, kciuki na przedniej stronie stawu skokowego.
    • Kd nieruchoma – ręka terapeuty położona na grzbiecie stopy opartej o klatkę piersiową terapeuty.
  • Komendy: „zginaj kolano i rozluźnij”.
  • Pozycja końcowa:
    • kończyna dolna ruchoma w neutralnej pozycji w stawie biodrowym i zgięciu w stawie kolanowym,
    • kończyna dolna nieruchoma pozostaje wyprostowana,
    • terapeuta porusza kończyną ruchomą z powrotem do wyprostu.
  • Progresja:
    • zwiększenie prędkości ruchu w celu zwiększenia oporu,
    • dodanie komend „pchaj”/„ciągnij” dla balansu mięśniowego,
    • manualny opór podczas ruchu.

4) Przywiedzenie oraz wyprost w stawie biodrowym wraz z techniką „trzymaj”

  • Ruch: izokinetyczny i jednostronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny dolne wyprostowane i przywiedzione,
    • terapeuta ustawiony od strony kończyn dolnych.
  • Chwyt terapeutyczny: jedna ręka utrzymuje część kończyny dolnej nieruchomą, druga trzyma grzbietową stronę stopy kończyny poruszanej.
  • Komendy: „ciągnij nogi na zewnątrz i rozluźnij się”.
  • Pozycja końcowa: kończyny dolne obustronnie odwiedzione i wyprostowane; terapeuta powraca do pozycji neutralnej.
  • Progresja:
    • zwiększenie prędkości ruchu,
    • dodanie komend „pchaj”/„ciągnij”,
    • progresja przez dodanie dodatkowych ruchów rotacyjnych.

Rotacja wewnętrzna i przywiedzenie wraz z wyprostem w stawie kolanowym – rotacja zewnętrzna w stawie biodrowym, odwiedzenie wraz z wyprostem w stawie kolanowym.

Rotacja zewnętrzna i przywiedzenie wraz z wyprostem w stawie kolanowym – rotacja wewnętrzna i odwodzenie wraz z wyprostem w stawie kolanowym.

5) Wzorzec „odwiedzenie, wyprost – przywiedzenie, wyprost”

  • Ruch: izokinetyczny i jednostronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe umieszczone na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny dolne ustawione w odwiedzeniu i wyproście w stawie biodrowym oraz kolanowym,
    • terapeuta ustawiony od strony kończyn dolnych.
  • Chwyt terapeutyczny: jedna ręka utrzymuje środkową część kończyny dolnej, druga trzyma grzbietową stronę stopy.
  • Komendy: „ciągnij nogę i rozluźnij się”.
  • Pozycja końcowa: kończyny dolne przywiedzione i wyprostowane w stawie biodrowym oraz kolanowym; terapeuta powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja:
    • zwiększenie prędkości ruchu,
    • dodanie komend „pchaj”/„ciągnij”,
    • progresja przez dodanie dodatkowych ruchów rotacyjnych.

WZORCE DLA KOŃCZYN GÓRNYCH

1) Wzorzec „odwiedzenie, rotacja zew., wyprost – przywiedzenie, rotacja wew., zgięcie”

  • Ruch: izokinetyczny i obustronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny górne ustawione w przywiedzeniu i rotacji wewnętrznej wraz ze zgięciem nadgarstka i palców,
    • terapeuta ustawiony od głowy pacjenta; aby zanurzyć pacjenta głębiej, terapeuta wchodzi głębiej do wody.
  • Chwyt terapeutyczny: ręka terapeuty utrzymuje ramię po stronie prostowników w celu stymulacji, a pacjent porusza się od terapeuty.
  • Komendy:
    • „pchaj swoimi palcami, nadgarstkiem z powrotem”,
    • „przenieś swoje ramię nad głowę”.
  • Pozycja końcowa: kończyny górne pacjenta są odwiedzione, w rotacji zewnętrznej w stawie barkowym oraz wyprostowane w nadgarstku i palcach; terapeuta powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja: pacjent może zwiększyć prędkość ruchu w celu zwiększenia oporu.

2) Wzorzec „zgięcie, odwiedzenie, rotacja zew. – wyprost, przywiedzenie, rotacja wew., zgięcie, przywiedzenie”

  • Ruch: izokinetyczny i obustronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny górne ustawione w odwiedzeniu, zgięciu i rotacji zewnętrznej w stawie barkowym oraz wyproście i odwiedzeniu w nadgarstku i palcach,
    • terapeuta ustawiony od głowy pacjenta; aby zanurzyć pacjenta, terapeuta wchodzi głębiej do wody.
  • Chwyt terapeutyczny:
    • pacjent chwyta terapeutę za rękę,
    • terapeuta przytrzymuje kciuk pacjenta w celu dostarczenia wkładu czuciowego dla pożądanego ruchu.
  • Komendy:
    • „ściśnij moją dłoń”,
    • „ściągnij w dół moją dłoń”,
    • „ciągnij do siebie dłoń”,
    • „rozluźnij”.
  • Pozycja końcowa: kończyny górne pacjenta są przywiedzione, w rotacji wewnętrznej i wyprostowane w stawie barkowym oraz zgięte i przywiedzione w nadgarstku i palcach; terapeuta powraca do pozycji wyjściowej.
  • Progresja: zwiększenie prędkości ruchu przez pacjenta w celu zwiększenia oporu.

3) Wzorzec „wyprost, odwiedzenie, pronacja – zgięcie, przywiedzenie, supinacja”

  • Ruch: izokinetyczny i jednostronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny górne ustawione w wyproście w stawie barkowym, pronacji przedramienia, zgięciu nadgarstka i palców oraz ramieniem ustawionym delikatnie za plecami,
    • terapeuta ustawiony od strony głowy pacjenta, ze stopami rozstawionymi na szerokość bioder i jedną nogą wysuniętą do przodu; ruchome ramię pacjenta ustawione jest na przeciwległym biodrze terapeuty.
  • Chwyt terapeutyczny: jedna ręka podtrzymuje pacjenta pod pachą, druga chwyta dłoń pacjenta.
  • Komendy:
    • „pchaj swoimi palcami, nadgarstkiem z powrotem”,
    • „ciągnij”,
    • „rozluźnij”.
  • Pozycja końcowa: pacjent porusza się w pełnym zakresie zgięcia i odwiedzenia w stawie barkowym, ustawia ramię w supinacji oraz wyprost nadgarstka i palców; terapeuta wykonuje pivot, aby powrócić do pozycji wyjściowej.
  • Progresja: zwiększenie prędkości ruchu w celu zwiększenia oporu.

4) Wzorzec „zgięcie, odwiedzenie, supinacja – wyprost, przywiedzenie, pronacja”

  • Ruch: izokinetyczny i jednostronny
  • Pozycja wyjściowa:
    • pacjent w pozycji supinacyjnej,
    • kółko wypornościowe na wysokości L5–S1, drugie na szyi,
    • kończyny górne ustawione w zgięciu w stawie barkowym, supinacji przedramienia, wyproście nadgarstka i palców oraz ramieniem ustawionym delikatnie za plecami,
    • terapeuta ustawiony wzdłuż ciała pacjenta; lewa noga terapeuty ustawiona pod prawym barkiem pacjenta (i odwrotnie).
  • Chwyt terapeutyczny: jedna ręka stabilizuje przednią część stawu barkowego, druga chwyta pacjenta za rękę po stronie dłoniowej.
  • Komendy:
    • „ściśnij moje palce mocno”,
    • „ciągnij w dół i w kierunku pośladków”,
    • „rozluźnij”.
  • Pozycja końcowa: pacjent porusza się w pełnym zakresie wyprostu w stawie barkowym, ustawia ramię w pronacji oraz zgięciu nadgarstka i palców; terapeuta wykonuje pivot, aby powrócić do pozycji wyjściowej.
  • Progresja: zwiększenie prędkości ruchu w celu zwiększenia oporu.

Oceń ten artykuł

- | brak ocen