Metoda rehabilitacyjna - L-Schroth

Charakterystyka:

• w wadach postawy (bocznych skrzywieniach kręgosłupa) istotną rolę odgrywa tzw. skoliotyczny oddech, który pogłębia wadę oraz rotację poprzez docisk żeber do trzonów kręgów działając jednostronnie. Powietrze kierowane jest w rozszerzone części klatki piersiowej (metoda trójpłaszczyznowa stosowana w rehabilitacji skolioz).
• metoda ta wykorzystuje tzw. oddech kątowo-obrotowy w połączeniu z trójpłaszczyznową oddolną korekcją ciała (połączenie ćwiczeń korygujących z oddechowymi).

Oddech kątowo-obrotowy kierowany jest:

• w tzw. miejsca słabe (wklęsłość żebrową przednią, tylną)
• w tzw. miejsca słabe odcinka lędźwiowego
• w określone partie płuc (bok, tył, góra, przód)
• w fazie wdechu następuje elongacja

Działanie oddechu kątowo-obrotowego:

• korekcja wady od „wewnątrz”
• zmniejszenie, spłycenie garbu żebrowego
• zwiększenie ślizgu brzusznego trzonów
• działanie:
  • deflexio (bok)
  • derotatio (tył)
  • elongatio (góra)
• zapobieganie zmianom restrykcyjnym układu oddechowego

Aby oddech był siłą korygującą ważna jest stabilizacja obu obręczy. Prawidłowy oddech poprawia stabilizację piersiowego odcinka kręgosłupa i kontrolę neuromotoryczną.

• dobór odpowiednich pozycji do ćwiczeń
• odpowiednia sekwencja korekcji (zaczynamy od dystalnych części idąc wyżej). Autorka metody (Katharina Schroth) wyróżniła 5 podstawowych korekcji miednicy.

SEKWENCJA KOREKCJI

I) Korekcja miednicy (5)

II) Korekcja wyżej leżących części

III) Pierwsza elongacja – wstępne napięcie mięśni posturalnych

IV) Wdech kątowo-obrotowy + druga elongacja

V) Wydech + 6-sekundowe napięcie mięśni posturalnych

• inną charakterystyczną cechą metody jest sposób badania:
  • różnicowanie stron skrzywienia (wklęsła, wypukła)
  • przyrównanie postawy do figur geometrycznych
  • zaburzenie ustawienia jednego elementu pociąga za sobą zmiany w pozostałych
  • trójpłaszczyznowe badanie pacjenta

PŁ.CZOŁOWA

1) pas barkowy
2) klatka piersiowa
3) pas biodrowy

• przyjmują kształt prostokątów, położonych równolegle do siebie, jeden pod drugim w prawidłowej postawie
• w przypadku b.s.k dochodzi do zmiany kształtu: trapezy, trójkąty (zanika pierwotny kształt prostokątów)
• w przypadku pogłębienia fizjologicznych krzywizn:
  • wysokość ulega obniżeniu → PLECY OKRĄGŁE
  • wysokość ulega podwyższeniu → PLECY PŁASKIE PŁ.STRZAŁKOWA
• przyjmują kształt trapezów w prawidłowej postawie
• w przypadku b.s.k dochodzi do zmiany kształtu na trójkąty
• w przypadku pogłębienia fizjologicznych krzywizn:
  • górny i dolny segment ulegają przemieszczeniu do przodu, a środkowy do tyłu

PLECY OKRĄGŁE

• odwrotnie w przypadku — PLECY PŁASKIE

PŁ.HORYZONTALNA

Sylwetka zawarta w postaci 4 okręgów

• w przypadku b.s.k dochodzi do:
  • przemieszczenia elementów
  • uwidocznienie garbu żebrowego tylnego, przedniego, wału lędźwiowego
  • skręcenia klatki piersiowej lub obu obręczy

Terapia:

• zastosowanie odpowiednich ćwiczeń:

1) Mobilizacyjne

• zwiększenie ruchomości stawów poprzez ślizg brzuszny trzonów kręgów względem siebie (uruchamianie stawów kręgosłupa i obręczy kończyny górnej)

2) Wentylacyjne

• zastosowanie oddechu kątowo-obrotowego

3) W zwisach

• rozciągnięcie skróconych elementów okołostawowych

4) Kształtujące, siłowe

• wzmocnienie gorsetu posturalnego

Inne:

• zastosowanie biofeedbacku (nawyk utrzymywania postawy)
• „szkoła pleców”
• pozycje ułożeniowe z wykorzystaniem woreczków przyłożonych w odpowiednie miejsca
• terapeutyczne chwyty pomocnicze
• ćwiczenia o charakterze odruchowym

Charakter ćwiczeń:

• symetryczne (w wadach w pł. strzałkowej)
• asymetryczne (boczne skrzywienia kręgosłupa)
• izometryczne

Przykład ćwiczenia „Futryna drzwi” dla pleców okrągłych