Metoda rehabilitacyjna - Mulligana

Cechy charakterystyczne metody

• polega na połączeniu ruchu biernego wykonywanego przez terapeutę i ruchu czynnego wykonywanego przez pacjenta (są połączeniem technik ślizgowych z przedłużoną fazą docisku pod koniec zakresu ruchu podczas gdy pacjent wykonuje ruch w kierunku bolesnego sektora)
• autor uważa że:
  • zmiany w obrębie segmentu ruchowego (w tym stawów międzywyrostkowych) mogą powodować ograniczenia ruchu i ból w czasie jego wykonywania
  • zaburzenia w mechanice poszczególnych elementów segmentu ruchowego mogą wpływać na siebie wzajemnie, ale ich analiza powinna odbywać się w odniesieniu do całego segmentu ruchowego
  • tradycyjne mobilizacje nie są dokładnym odwzorowaniem mechanizmu gry stawowej ponieważ przebiegają tylko w jednej płaszczyźnie
• MWM są wykonywane w warunkach naturalnych przy poddaniu powierzchni stawowych wpływom sił grawitacji
• w metodzie tej występuje stabilizacja i korekcja ustawienia, które w przeciwieństwie do tradycyjnych zabiegów dotyczą obu elementów kostnych tworzących staw
• wykonywanie mobilizacji w warunkach odciążenia, np. w pozycjach izolowanych
• zasadą stosowania technik na kręgosłupie lędźwiowym jest rozpoczęcie terapii w pozycji, w jakiej występuje ból
• w czasie terapii aktywowane są tkanki okołostawowe, zaangażowany zostaje układ nerwowy oraz mechanizm torowania bezbolesnego ruchu
• zwiększenie bólu świadczy o nieprawidłowym kierunku mobilizacji lub aplikacji na niewłaściwym poziomie kręgosłupa
• występowanie promieniowania bólu do kończyny dolnej wymaga zastosowania technik wykonywanych wyjątkowo bez charakterystycznego dla metody obciążenia ciężarem własnego ciała; zabiegi wykonywane są wówczas w pozycji leżenia tyłem lub bokiem
• ograniczeniem do stosowania technik metody Mulligana jest występowanie bocznego przesunięcia miednicy lub ostry kręcz szyi

Badanie

• określenie zakresu ruchu czynnego i biernego
• sprawdzenie czucia końcowego; ślizg stawowy, siła i elastyczność mięśni
• zastosowanie biernych mobilizacji wykonywanych rytmicznie pomiędzy środkowym a końcowym zakresem ruchomości, równolegle do płaszczyzny leczniczej — ból pojawiający się podczas ich wykonywania stanowi przeciwwskazanie do wprowadzenia mobilizacji w czasie ruchu
• podczas badania ograniczenia/bolesnego ruchu zmienia się aktualna oś ruchu, przesuwając względem siebie poszczególne człony stawu (określenie kierunku niebolesnego)

Koncepcja Mulligana

• całkowita bezbolesność podczas stosowania technik kinezyterapeutycznych
• funkcjonalne obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji
• łączenie ruchu biernego, mobilizacyjnego w płaszczyźnie powierzchni stawowych z czynnym ruchem kątowym w tym samym stawie
• stosowanie docisku na końcu zakresu bezbolesnego ruchu
• wykonanie odpowiedniej liczby powtórzeń wyżej wymienionej procedury terapeutycznej
• zadanie ćwiczeń indywidualnie dobranych dla pacjenta

Nowe narzędzia pracy obejmują techniki przydatne u pacjentów z dysfunkcjami stawów obwodowych oraz u chorych z patologią dysku międzykręgowego.

Techniki

• NAGS
• SNAGS
• Odwrotny NAGS
• MWM — mobilizacja z ruchem
• Inne: mobilizacyjne techniki kręgosłupowe połączone z aktywnym ruchem kończyn; techniki z zastosowaniem pasów stabilizacyjnych

Techniki stosowane na kręgosłupie szyjnym

• NAGS — naturalne ślizgi oscylacyjne
• SNAGS — mobilizacje z ruchem w odcinku szyjnym kręgosłupa
• SMWAM — mobilizacje stawów szyi z ruchem ramienia

Techniki stosowane na kręgosłupie lędźwiowym

• SNAGS — mobilizacje z ruchem tułowia
• MWLMS — mobilizacje kręgosłupa z ruchem kończyny dolnej

Zasady stosowania technik NAGS i odwróconych NAGS

• techniki NAGS stosowane na poziomie C1–Th1 (niektórzy autorzy C2–Th3)
• techniki odwrócone NAGS na poziomie C6–Th2
• obciążenie ciężarem ciała (w pozycji siedzącej)
• ruch oscylacyjny od połowy do końca zakresu
• stosowanie zasady płaszczyzny leczenia
• częstotliwość ok. 2 razy na sekundę
• możliwość stosowania centralnie i bocznie

Zasady stosowania SNAGS

• obciążenie ciężarem ciała
• stosowanie na każdym poziomie kręgosłupa
• połączone z czynnym ruchem i zastosowaniem docisku
• terapeuta nie prowadzi ruchu, tylko asystuje
• możliwość użycia techniki diagnostycznie w celu potwierdzenia poziomu terapii

Sposób wykonania nie różni się od zasad stosowanych na kręgosłupie szyjnym; dodatkowo obowiązuje zasada trzech powtórzeń ruchu, aby zapobiec nadmiernemu podrażnieniu korzeni nerwowych.

Zastosowanie

• dotyczy pacjentów z problemami zarówno w stawach obwodowych, jak i stawach kręgosłupa
• opiera się na wielu różnorodnych technikach, m.in. techniki przeciwdziałające bólom głowy
• dysfunkcje w obrębie stawów obwodowych i patologie krążka międzykręgowego
• łokieć tenisisty, golfisty
• hipomobilność u osób starszych
• ból
• zespoły pomanipulacyjne (ból tkanek)

Chwyt – odwrotny NAGS

NAGS