Ćwiczenia samowspomagane
W ćwiczeniach samowspomaganych chory wykonując ruch jedną kończyną wspomaga wykonanie ruchu w stawach drugiej kończyny, zwiększając równocześnie jego zakres. Jest to rodzaj redresji, którą chory sam wykonuje, zwanej „autoredresją”. Ćwiczenia te stanowią łącznik pomiędzy grupą ćwiczeń biernych i czynnych. Wspomaganie może być bezpośrednie albo pośrednie.
Bezpośrednie — tak jak wyżej jest napisane, chory za pomocą zdrowej kończyny górnej chwyta kończynę przeciwną, porażoną, i ćwiczy ją prowadząc ruch wznosu przez zgięcie w zespole stawowym barkowo‑ramiennym w takim zakresie ruchu, jaki jest możliwy do wykonania.
Pośrednie — są wykonywane przy użyciu systemu bloczkowego, który pozwala na działanie bardziej precyzyjne; system bloczkowy zmniejsza obciążenie mięśni i ułatwia prowadzenie ruchu. Omawiany rodzaj ćwiczeń stosuje się u pacjentów przewlekle chorych, których proces chorobowy spowodował trwałe zmiany, np. po udarze mózgu.
Cel ćwiczeń
- zwiększenie zakresu ruchów w stawach
- uzyskanie rozluźnienia nadmiernie napiętych mięśni
Wskazania
- przygotowanie do redresji wykonywanych przy współudziale kinezyterapeuty
- przygotowanie do ćwiczeń czynnych wolnych
- poprawienie trofiki mięśni
- utrzymanie zakresu ruchów w stawach
- zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu
- jako ćwiczenia przygotowujące kończyny do ruchu po długim unieruchomieniu
- choroby układu krążenia
- wczesny okres zawału mięśnia sercowego
- porażenia i niedowłady mięśni
- po zabiegu operacyjnym
- porażenia i niedowłady mięśni szkieletowych
- zwiększone napięcie spastyczne mięśni
- nieutrwalone ograniczenia ruchomości stawu
- zła trofika tkanek miękkich
- potrzeba utrzymania odpowiedniej długości i elastyczności w mięśniach
Inne
- minusem tej formy ćwiczeń jest fakt, że ruch nie jest prowadzony w pełnym zakresie
