Kolagenozy

Do chorób tkanki łącznej należą:

• Toczeń rumieniowaty
• Twardzina
• Zapalenie skórno‑mięśniowe
• Guzkowe zapalenie okołotętnicze
• Pierwotne przewlekłe zapalenie wielostawowe
• Ziarnica Wegenera

Fizjoterapia

• Podstawowe techniki mobilizacji czynnej i biernej – terapia manualna
• Środki zwiększające ruchomość w stawach – mobilizacja hypomobilności
• Mobilizacje tkanek miękkich
• Mobilizacje stawów
• Mobilizacje tkanki nerwowej
• Ćwiczenia wspomagające lub utrzymujące ruchomość
• Indywidualny program rehabilitacji uwzględniający aktywność choroby i stan pacjenta

Mobilizacja tkanek miękkich:

• Masaże, masaż funkcyjny, poprzeczny, terapia powięzi
• Czynne rozluźnianie mięśni, „Hold‑relax” z PNF, PIR
• Stretching
• Masaż funkcyjny: masaż mięśnia i struktur okolicznych podłużnie w stosunku do ich przebiegu w połączeniu z ruchem w stawie. Stosujemy go zarówno w przypadku dysfunkcji mięśnia jak i stawu. Zmniejsza on tkliwość tkanek miękkich, powoduje ich rozluźnienie, poprawia wzajemne przemieszczanie się przylegających do siebie warstw tkanek.

Masaż poprzeczny: punktowe rozcieranie w poprzek przebiegu włókien podrażnionego ścięgna lub brzuśca mięśnia, przyczepu ścięgna do kości, więzadła.

Regeneracja tkanki odbywa się w oparciu o następujące efekty:

1. efekt neurofizjologiczny: hamowanie bólu
2. efekt biomechaniczny: po okresie 3–5 minut poprawa ukrwienia i poprawa mobilności
3. efekt przeciwzapalny: po okresie 15–20 minut uruchomienie procesu zapalnego umożliwiającego prawidłowe gojenie się tkanek

Poizometryczna relaksacja

Polega na czynnym rozluźnianiu podrażnionych mięśni po utrzymaniu ich uprzednio w napięciu izometrycznym.

Stretching

Rozciąganie mięśnia lub grupy mięśni w oparciu o poizometryczną relaksację. Pacjent napina mięsień izometrycznie, następnie w fazie rozluźnienia terapeuta stara się delikatnie rozciągnąć dany mięsień. Po kilku powtórzeniach całej procedury utrzymujemy pozycję danego rozciągnięcia nawet do 2 minut. Na końcu następuje izometryczne napięcie mięśni antagonistycznych.

Zastosowanie

Medycyna manualna zajmuje się fizjologią i patofizjologią odwracalnych zaburzeń postawy i czynności układu ruchu oraz zapobiegania im. Obejmuje ona wszystkie techniki badania i leczenia kręgosłupa i stawów kończyn, służące wykrywaniu i usuwaniu tych zaburzeń. W Niemczech używa się określenia „chiroterapia” jako synonimu międzynarodowego określenia „medycyna manualna”.

Wskazania do wykonywania manualnej mobilizacji stawów to:

• odwracalna hypomobilność
• utrzymanie posiadanej ruchomości
• zapobieganie postępującym zesztywnieniom

Wskazania określone są w oparciu o:

• badanie gry stawowej oraz oporu końcowego
• testy lokalizujące ból (prowokujące lub likwidujące ból)
• orientacyjne testy neurologiczne
• testy kontrolne (podczas i bezpośrednio po terapii)

Przeciwwskazania do wykonywania manualnej mobilizacji stawów to:

Do przeciwwskazań ogólnych zaliczamy:

1. patologiczne zmiany w obrębie stawów powstałe w następstwie:
   • nowotworów
   • stanów zapalnych i infekcji
2. osteopenia: osteoporoza, osteomalacja
3. duże zmiany degeneracyjne, np. spondylozy, osteoartrozy
4. ubytki stabilności kręgosłupa (kostne lub więzadłowe), np. w wyniku urazów czy stanów zapalnych i infekcji
5. ważne wrodzone anomalie kręgosłupa, np. dysplazja, aplazja, hiperplazja, neoplazja
6. anomalie lub zmiany patologiczne naczyń
7. problemy z krzepliwością
8. problemy skórne
9. brak współpracy ze strony pacjenta
10. sytuacje, w których zdrowy rozsądek nie pozwala na wykonanie leczenia