Metoda Vojty
ODRUCHOWE PEŁZANIE WG. VOJTY
Cel
- hamuje patologiczne synergie
- wyzwala odpowiednie wzorce ruchowe
- normalizuje napięcie mięśniowe izometryczne
- kształtuje nowe drogi przepływu informacji do kory mózgowej, które w późniejszym okresie mogą zostać wykorzystane (kształtowanie pamięci ruchowej). Proces ten związany jest z sumowaniem zarówno przestrzennym, jak i czasowym
- kształtuje mechanizmy podporowo-wyprostne
- kształtuje rozwój dysocjacji (wyodrębnienie ruchów)
- kształtowanie ruchów fazowych
Przygotowanie do ćwiczeń
- dobór odpowiedniej pozycji
- dobór sfery wyzwolenia (sfera główna, pomocnicza)
- dobór odpowiedniego kierunku stymulacji:
- dośrodkowo
- dobocznie
- dogłowowo
- odgłowowo
- grzbietowo
- brzusznie
- przyśrodkowo
- bocznie
- stabilizacja poszczególnych części ciała
- stymulacja
Pozycja wyjściowa: leżenie przodem
KG po stronie twarzowej
|
KG po stronie potylicznej
|
KD po stronie twarzowej
|
KD po stronie potylicznej
|

Strefy główne
1. Nadkłykieć przyśrodkowy kości ramiennej
KIERUNEK
- dośrodkowo
- odgłowowo
- grzbietowo
- w kierunku stawu ramiennego po stronie twarzowej
2. Kłykieć przyśrodkowy kości udowej
KIERUNEK
- dośrodkowo
- dogłowowo
- grzbietowo
- w kierunku stawu biodrowego po stronie twarzowej
3. Wyrostek rylcowaty kości promieniowej
KIERUNEK
- dobocznie
- dogłowowo
- grzbietowo
- w kierunku stawu łokciowego po stronie potylicznej
4. Guz piętowy
KIERUNEK
- bocznie
- dogłowowo
- brzusznie
- w kierunku stawu kolanowego po stronie potylicznej
Strefy pomocnicze
I Po stronie twarzowej
a) Przyśrodkowy brzeg łopatki
KIERUNEK
- bocznie
- dogłowowo
- brzusznie
- w kierunku stawu łokciowego po stronie twarzowej
b) Kolec biodrowy przedni
KIERUNEK
- dośrodkowo
- odgłowowo
- grzbietowo
- w kierunku szpary pośladkowej
c) Strefa piersiowa – przecięcie linii środkowo-obojczykowej z przyczepem przepony
KIERUNEK
- dośrodkowy
- dogłowowy
- grzbietowo
II Po stronie potylicznej
d) Wyrostek barkowy łopatki
KIERUNEK
- dośrodkowo
- odgłowowo
- grzbietowo
e) Strefa tułowia (poniżej kąta dolnego łopatki)
KIERUNEK
- przyśrodkowo
- dogłowowo
- brzusznie
f) Mięsień pośladkowy średni
KIERUNEK
- dośrodkowo
- odgłowowo
- bocznie
ODRUCHOWY OBRÓT WG. VOJTY
Wyzwalanie kompleksu w postaci odruchowego obrotu charakteryzuje się podziałem na kilka faz.
I FAZA OBROTU
Cel
- wyzwolenie przesunięcia środka ciężkości ciała w kierunku dogłowowym i bocznym (w kierunku barku strony potylicznej)
- stymulacja do leżenia na boku
- uzyskanie symetrii w obrębie tułowia
- centrowanie głów kości w stawach barkowym i biodrowym
- zmniejszenie zgięciowego ustawienia miednicy
Przygotowanie do ćwiczenia
- dobór odpowiedniej pozycji
- dobór sfery wyzwolenia (sfera główna, pomocnicza)
- dobór odpowiedniego kierunku stymulacji:
- dośrodkowo
- dobocznie
- dogłowowo
- odgłowowo
- grzbietowo
- brzusznie
- przyśrodkowo
- bocznie
- stabilizacja poszczególnych części ciała
- stymulacja
- uwzględnienie punctum mobile (ruchomy punkt, np. miednica) oraz punctum fixum (punkt stały, np. łopatka)
Pozycja wyjściowa: leżenie tyłem
- kkg i kkd w ustawieniu swobodnym
- głowa dziecka ustawiona symetrycznie w linii tułowia
- zwrot głowy w stronę stymulowanej strefy
Strefy główne
1. Strefa piersiowa na wysokości 6.–7. międzyżebrza (w okolicy wyrostka mieczykowatego mostka)
KIERUNEK
- dogłowowo
- dośrodkowo
- dogrzbietowo
Reakcje
- głowa podąża w kierunku potylicznym (stabilizacja głowy)
- zwrot gałek ocznych, języka, żuchwy w stronę potyliczną
- wyprost kręgosłupa
- kkg twarzowa: zgięcie, rotacja zewnętrzna w stawie barkowym
- kkg potyliczna: odwodzenie (90°), rotacja zewnętrzna w stawie barkowym, zgięcie w stawie łokciowym
- dłonie otwarte
- kkd: zgięcie w stawach biodrowych i kolanowych do kąta 90°
- balansowanie kkd daje początek funkcji równoważnej
- miednica prostuje się
- uniesienie kończyn dolnych
- boczne przesunięcie ciężaru ciała w kierunku barku potylicznego
- skośne ustawienie miednicy
- zmiana punctum fixum (grzebień talerza biodrowego)
II FAZA OBROTU
Cel
- przejście z pozycji niestabilnej (leżenie bokiem) do czworakowania
- różnicowanie pracy kkd
- wyzwalanie aktywnego podparcia na łokciu
Przygotowanie do ćwiczenia
- j.w.
- uwzględnienie punctum fixum (głowa kości ramiennej) i punctum mobile (kolec biodrowy przedni górny)
Pozycja wyjściowa
- leżenie na boku
- głowa w przedłużeniu tułowia
- kkg i kkd dzielimy na górnoleżące i dolnoleżące
KD – dolnoleżąca
|
KD – górnoleżąca
|
KG – dolnoleżąca
|
KG – górnoleżąca
|
Strefy główne
Występują dwie pary, które znajdują się na górnoleżących sferach ciała. Stymulacja polega na płynnej zmianie par przeciwstawnych sfer tak, aby utrzymać niestabilną pozycję.
1. Brzeg przyśrodkowy łopatki
KIERUNEK
- dogłowowo
- brzusznie
- bocznie
2. Kolec biodrowy przedni górny
KIERUNEK
- doogonowo
- dogrzbietowo
- przyśrodkowo
I para
1. Wyrostek barkowy łopatki
KIERUNEK
- doogonowo
- przyśrodkowo
- dogrzbietowo
II para
2. Rozcięgno mięśnia pośladkowego średniego
KIERUNEK
- brzusznie
- przyśrodkowo
Strefy pomocnicze
Kd – dolnoleżąca
|
Kd – górnoleżąca
|
Kg – dolnoleżąca
|
KG – górnoleżąca
|
| Strefa piersiowa |
Reakcja
- kończyny dolnoleżące otrzymują funkcję podporową
- otwarte dłonie przygotowują do podporu
- obrót tułowia na bok jest wynikiem pracy całego kompleksu mięśniowego przebiegającego po przekątnych ciała
- kg górnoleżąca: odwiedzenie, rotacja zewnętrzna w stawie barkowym, zgięcie w stawie łokciowym
- kd dolnoleżąca: wyprost w stawie kolanowym — przygotowanie do przejęcia podparcia
- kd górnoleżąca: przesuwa się do przodu, zgięcie w stawie biodrowym i kolanowym do 90°
III FAZA OBROTU
Cel
- dysocjacja ruchu obręczy barkowej i biodrowej
- rozdzielenie kompleksu pracy obu obręczy
Przygotowanie do ćwiczenia
j.w.
Pozycja wyjściowa
- ułożenie na boku
- kkg tak jak w II fazie
- kkd w zgięciu w stawie biodrowym i kolanowym do 90°
Strefy główne
1. Przyśrodkowy brzeg łopatki
KIERUNEK
- dogłowowo
- przyśrodkowo
- brzusznie
2. Kłykieć przyśrodkowy kości udowej (kd górnoleżącej)
3. Kłykieć boczny kości udowej (kd dolnoleżącej)
IV FAZA OBROTU
Cel
- aktywizuje dolnoleżące części ciała. Dzieli się na dwie wersje A i B (różnica polega na pozycji wyjściowej i punktach stymulacyjnych). A – kd dolnoleżąca wyprostowana, a górnoleżąca zgięta w stawie biodrowym i kolanowym do 90°.
Strefy stymulacji
- kłykieć przyśrodkowy kości udowej (górnoleżącej)
- przyśrodkowy brzeg łopatki
- B – obie kd: dolnoleżąca zgięta w stawie biodrowym i kolanowym do 90°, a górnoleżąca wyprostowana
Strefy stymulacji (kontynuacja)
- kłykieć boczny kości udowej (dolnoleżącej)
- przyśrodkowy brzeg łopatki
Bibliografia:
- Nowotny – Podstawy fizjoterapii – wybrane metody fizjoterapii
- Sadowska – Neurokinezjologiczna diagnostyka i terapia dzieci z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego
- Zembaty – Kinezyterapia tom II
Opracowanie: E. Nowak