Muzykoterapia w leczeniu nerwic
AUTOR: Aneta Hak, Rafał Studnicki, Mirosław Janiszewski, Grażyna Czerwiak, Ewelina Kamińska, Marek Zięba, Jadwiga Krawczyńska, Sebastian Zapart
CZASOPISMO: Medycyna manualna tom IX nr 1 i 2/2005
SŁOWA KLUCZOWE: muzykoterapia, nerwice
STRESZCZENIE
Muzykoterapia uważana jest za dziedzinę interdyscyplinarną łączącą w sobie elementy medycyny, psychologii, pedagogiki muzycznej i estetyki. Muzykoterapia jest formą psychoterapii, wykorzystującą muzykę i jej elementy jako środki stymulacji, strukturalizacji oraz ekspresji emocjonalnej i komunikacji niewerbalnej w procesie diagnozy i leczenia. W muzykoterapii wartość posiada muzyka, technika terapeutyczna oraz kontakt pacjent–terapeuta. Odpowiednio dobrana muzyka ma pozytywny wpływ na emocje, procesy myślowe i psychomotorykę, działa uspokajająco lub aktywizująco na czynność mózgu w zależności od aktualnego stanu pacjenta. Muzykoterapię można wykorzystać w leczeniu nerwic; może ona wchodzić w skład ogólnego procesu psychoterapeutycznego lub stanowić samodzielną metodę leczenia, realizowaną metodą indywidualną lub grupową w zależności od diagnozy, objawów, celu terapii i okresu leczenia. Techniki stosowane w muzykoterapii obejmują formy aktywne (np. improwizację, śpiew, granie) oraz receptywne (słuchanie i przetwarzanie emocji związanych z muzyką). Muzykoterapia może wpływać na układ autonomiczny — obniżając częstość akcji serca i poziom kortyzolu — co wiąże się z działaniem uspokajającym u pacjentów z nerwicą. Dostępne badania kliniczne sugerują korzyści w leczeniu zaburzeń lękowych i nerwic, jednak potrzebne są dalsze, dobrze kontrolowane próby w celu uściślenia mechanizmów i zakresu efektów.
