Ocena jakości życia
Jakość życia obejmuje zdrowie fizyczne, stan psychiczny oraz społeczno‑relacyjne kontakty z otoczeniem. Ważne zwłaszcza u pacjentów przewlekle chorych. Celem oceny jest określenie wpływu różnych form terapii i rehabilitacji na parametry jakości życia, w tym także aspekt finansowy. Oceniając QoL należy uwzględnić stopień spełniania ważnych dla jednostki potrzeb oraz zdolność do wykonywania codziennych czynności (ADL).
Wyznaczniki jakości życia
Czynniki QoL przyjmuje się:
- subiektywne – fizyczne (sprawność, dolegliwości); psychiczne (lęk, depresja, obraz siebie); międzyludzkie (wsparcie społeczne, interakcje z innymi); społeczne (satysfakcja z pracy, sytuacji materialnej, pozycji społecznej).
- obiektywne – stan zdrowia (wyniki badań medycznych); obraz kliniczny i rozpoznanie kardiologiczne; status społeczno‑ekonomiczny (mieszkanie, praca, dochody); kontakty społeczne (ilość i jakość).
Oceniając wpływ rehabilitacji na QoL pacjenta ze schorzeniami kardiologicznymi należy uwzględnić:
- rodzaj oferty rehabilitacyjnej (np. tylko rehabilitacja fizyczna bez pomocy psychologicznej i socjalnej)
- kryterium rozumienia (znaczenie przypisywane przez pacjenta rehabilitacji w obniżeniu ryzyka choroby)
- kryterium zaangażowania w proces rehabilitacji
- systematyczność kontynuowania rehabilitacji przez pacjenta
- wsparcie rodziny
Metody oceny jakości życia
Najczęściej stosowane są kwestionariusze lub skale analogowe (narzędzia ogólne i specyficzne), przydatne w kardiologii:
- Cardiac Follow‑up Questionnaire (narzędzie specyficzne dla schorzeń sercowo‑naczyniowych)
- kwestionariusz SF‑36 (narzędzie ogólne oceniające funkcjonowanie i jakość życia)
- Nottingham Health Profile – może być wykorzystany przy ocenie odległych efektów rehabilitacji kardiologicznej
- skala samooceny – badanie poziomu lęku i depresji (np. HADS)
