Osteoartroza
Opis choroby
Jest chorobą zwyrodnieniową stawów maziowych. To jest połączeniem zwężenia krążka międzykręgowego i postawy lordotycznej, co prowadzi do nadmiernego obciążenia stawów międzywyrostkowych.
Charakteryzuje ją przerzedzenie chrząstki i włóknienie (pękanie powierzchni) oraz hipertrofia kości podchrzęstnej, która czasami przybiera postać osteofitów albo geod, czyli torbielowatych przejaśnień struktury kostnej.
W chrząstce mogą pojawiać się duże skupiska komórek, zwiększa się wymiana mukopolisacharydów, a degradacja włókien kolagenowych prowadzi do obrzmienia tkanki. Zanikającą w niektórych obszarach stawu chrząstkę może zastąpić nowa chrząstka włóknista, która nie jest odpowiednia dla powierzchni nośnej.
Następstwem osteoartrozy jest ból i sztywność, szczególnie podczas obciążenia i po okresie unieruchomienia. Zmiany są zwykle postępujące i nasilają się z wiekiem.
Osteoartroza stawów międzywyrostkowych zaczyna pojawiać się po 25 roku życia na poziomie L1–L2, a po 45 roku życia L5–S1. Często występuje na wielu poziomach, ale może być zlokalizowana na jednym poziomie – staw w segmencie ruchowym.
Przyczyny osteoartrozy
- obciążenie mechaniczne
- uszkodzenie sieci kolagenowej chrząstki stawowej
- obrzęk chrząstki
- pęknięcia powierzchni stawowej
- utrata mukopolisacharydów i wody
- obciążenie genetyczne
Cele i zabiegi rehabilitacyjne
Celem postępowania fizjoterapeutycznego jest poprawa ruchomości stawów bądź przynajmniej utrzymanie istniejącego stanu.
Z zabiegów fizykoterapeutycznych można zastosować:
- jontoforezę
- magnetostymulację
- magnetoterapię
- ultradźwięki
- prądy diadynamiczne
- zabiegi cieplne
- masaż klasyczny
- terapię mięśniowo-powięziową
Dobór zabiegów powinien uwzględniać fazę zapalną oraz nasilenie objawów i być dostosowany indywidualnie do pacjenta.
Kinezyterapia obejmuje ćwiczenia wzmacniające osłabione mięśnie, relaksację poizometryczną skróconych mięśni oraz ćwiczenia w odciążeniu, np. w wodzie lub za pomocą podwieszek. W zależności od stanu pacjenta stosuje się także ćwiczenia izometryczne, ekscentryczne oraz ćwiczenia propriocepcji.
Zaopatrzenie ortopedyczne obejmuje gorset ortopedyczny lub sznurówkę ortopedyczną oraz różnego rodzaju stabilizatory.
