Metoda Cyriax

Założeniem metody było opracowanie sposobu diagnozowania pacjentów. Wynikało to z istniejących w tamtym czasie trudności w rozpoznawaniu i interpretowaniu dysfunkcji narządu ruchu, które głównie dotyczyły tkanek miękkich. Dlatego autor dokonał podziału tkanek miękkich na dwa typy:

I) tkanki niekurczliwe (wewnętrzne, pasywne)

  • więzadła
  • powięzi
  • kaletki
  • torebki stawowe
  • opona twarda
  • korzenie nerwowe

II) tkanki kurczliwe (aktywne)

  • mięśnie
  • ścięgna i przyczepy do punktów kostnych

Schemat badania

Wywiad

  • czas
  • okoliczności
  • charakterystyka bólu: ostry, tępy, przewlekły
  • kiedy nasila się, kiedy ustępuje
  • określenie miejsca występowania bólu

Obserwacja

  • postawy ciała
  • chodu
  • wykonywania ruchów: ocena zakresu ruchu, nawyki, kompensacje

Badanie funkcjonalne

  • ruchy czynne
  • ruchy bierne
  • napięcia izometryczne w połowie fizjologicznego zakresu ruchomości

Badanie dotykowe

  • w celu oceny nadmiernie napiętych struktur

Badanie funkcjonalne

Podczas badania tkanek niekurczliwych oceniamy

  • zgodność objawów w ruchach czynnych i biernych
  • czas wystąpienia objawów
  • określamy zakres ruchomości w każdej płaszczyźnie
  • obecność wzorca torebkowego

Przykład

Dolegliwości w tym samym kierunku Dolegliwości w przeciwnych kierunkach
  • bolesny ruch czynny
  • bolesny ruch bierny
  • w kierunku zgięcia
  • bolesny ruch czynny w kierunku zgięcia
  • bolesny ruch bierny w kierunku wyprostu
Świadczy o uszkodzeniu struktur wewnętrznych Świadczy o uszkodzeniu struktur aktywnych

Wzorzec torebkowy – procentowe zestawienie ograniczeń tych ruchów dla poszczególnych stawów przedstawione w ten sposób, że na początku wymieniamy ruchy najbardziej ograniczone, a po nich mniej. Rozpoznanie wzorca wskazuje na toczący się stan zapalny lub zwyrodnieniowy w stawie.

Staw Wzorzec torebkowy - ograniczenie

skroniowo – żuchwowy

szczytowo – potyliczny

odcinka szyjnego

ramienny

mostkowo – obojczykowy

barkowo – obojczykowy

ramienno – łokciowy

ramienno – promieniowy

promieniowo - łokciowy bliższy

promieniowo – łokciowy dalszy

promieniowo – nadgarstkowy

śródręcznopaliczkowe, międzypaliczkowe

odcinka piersiowego

odcinka lędźwiowego

krzyżowo – biodrowy, spojenie łonowe

biodrowy

kolanowy

piszczelowo – strzałkowy

skokowo – goleniowy

śródstopno – paliczkowy palucha

śródstopno – paliczkowy palców II-IV

międzypaliczkowe

Otwarcia ust

Wyprost i skłon boczny

Skłon boczny i skręty, wyprost

Rotacja zewnętrzna, odwodzenie, rotacja wewnętrzna

Ból na końcu zakresu ruchu

Ból na końcu zakresu ruchu

Zgięcie, wyprost

Zgięcie, wyprost, odwracanie, nawracanie

Odwracanie, nawracanie

Pełny zakres ruchu, ból na końcu odwracania i nawracania

Zgięcie, wyprost

Zgięcie, wyprost

Skłon boczny i rotacje, wyprost

Skłon boczny i rotacje, wyprost

Ból podczas napięcia struktur okołostawowych

Zgięcie, odwodzenie, rotacja wewnętrzna

Zgięcie, wyprost

Ból podczas napięcia struktur okołostawowych

Zgięcie, wyprost

Wyprost, zgięcie

Zmienny

Zgięcie, wyprost

Ocena czucia końcowego ruchu

Opór końcowy – uczucie przy palpacji, zależne od struktury tkankowej w końcowej fazie ruchów biernych. Zdeterminowane jest rozciągnięciem tkanek wewnętrznych.

Opór końcowy fizjologiczny

Miękki-elastyczny opór mięśni, ścięgien
Silny-elastyczny opór więzadeł
Twardy-elastyczny opór chrzęstny, torebkowy
Twardy-nieelastyczny, bezbolesny opór kości

Opór końcowy patologiczny

Spastyczne
  • nagłe, bolesne zatrzymanie ruchu
  • wzmożone napięcie mięśniowe
Torebkowe
  • występuje znacznie wcześniej
  • jak w warunkach fizjologicznych
Puste
  • bolesny w czasie prowadzenia ruchu
  • przed fizjologicznym końcem
Sprężynujące
  • efekt odbicia
  • na końcu zakresu ruchu
Mięśniowe
  • występuje znacznie wcześniej
  • jak w warunkach fizjologicznych
Kostne
  • odczuwany przed osiągnięciem
  • fizjologicznego zakresu ruchomości

Odpowiedzi tkanek niekurczliwych

  1. Pełny zakres ruchu, bez bólu, opór końcowy prawidłowy – stan fizjologiczny
  2. Ograniczenie ruchu w płaszczyznach, ból, opór końcowy nieprawidłowy – I/II stopień uszkodzenia więzadła lub lokalne zlepienie tkanek miękkich
  3. Ograniczony ruch, bez bólu, opór końcowy nienaturalny – stan zapalny tkanki kostnej
  4. Ograniczony ruch, ból, opór końcowy niefizjologiczny – proces zwyrodnieniowy stawu

Badanie tkanek kurczliwych

  • poprzez napięcie izometryczne
  • z jednoczesnym ustawieniem stawu nad którym przebiegają
  • w pozycji pośredniej

Odpowiedzi tkanek kurczliwych

  1. Napięcie silne, bezbolesne – stan fizjologiczny
  2. Napięcie silne, bolesne – uraz mięśnia (I/II stopień), ścięgna (stan zapalny), przyczepu
  3. Napięcie osłabione, bolesne – uszkodzenie w pobliżu stawu
  4. Napięcie obniżone, bezbolesne – uraz mięśnia (III stopień), dysfunkcja nerwów

Przykładowe rysunki badania

Skłon tułowia (w prawo i w lewo) Skłon tułowia w przód
Skłon tułowia w prawo i lewo

Mierzymy odległość palców od szpary stawowej

Skłon tułowia w przód

Zgięcie wywołuje rozciągnięcie opony od dołu. Zgięcie głowy – rozciągnięcie opony od góry.

Test opony na korzenie S1, S2

Pozycja stojąca na jednej nodze – na palcach. Terapeuta przodem do pacjenta trzyma za kończynę dolną.

Test opony S1 S2

Testy dla stawu biodrowego

Test stawu biodrowego 1 Test stawu biodrowego 2

Test Thomasa, Test McMurray

Przykłady dermatomów

Ból oponowy pochodzenia piersiowego Ból oponowy pochodzenia lędźwiowego
Dermatomy piersiowe Dermatomy lędźwiowe

C2-C3

C4

C5

C6

C8

Dermatomy szyjne

TH1

L1

L2

L4

S1

Dermatomy lędźwiowe i krzyżowe

W skład technik leczenia wchodzą

  • trakcje
  • manipulacje
  • mobilizacje
  • masaż poprzeczny
  • iniekcje sterydowe: odstawowe, zewnątrzstawowe
  • naciąganie torebki

Hipoteza tej metody dotyczyła zaklinowania fragmentu tarczy międzykręgowej. Do przemieszczenia krążka najczęściej dochodzi w wyniku urazu; występują objawy neurologiczne.

Charakterystyka

  • manipulacje przeprowadzamy wtedy, gdy nie stwierdzono objawów rdzeniowych ani korzeniowych
  • manipulacje i trakcje działają jednocześnie na więcej niż jeden zablokowany segment ruchowy
  • stosowanie dużej siły
  • aby zmniejszyć objawy bólowe, zwiększyć rozciągliwość powstałych w wyniku urazu blizn oraz w celu przekrwienia mięśni, ścięgien i więzadeł w dysfunkcji stosuje się masaż poprzeczny oraz iniekcje
  • masaż poprzeczny stosujemy w tkliwym miejscu (w obszarze około 2 cm), głęboki nacisk prowadzony jest poprzecznie w stosunku do włókien; czas zabiegu 3–5 minut przy silnych bólach, 10–15 minut przy przewlekłych

Masaż poprzeczny

Masaż poprzeczny

Więcej przykładów na stronie - http://www.om-cyriax.com/info.asp?language=EN&pagina=Transverse%20friction%20massage

Przykład masażu poprzecznego

Iniekcje sterydowe

Więcej na stronie - http://www.om-cyriax.com/info.asp?language=EN& pagina=Infiltrations%20-%20injections

Bibliografia:
Zembaty – Kinezyterapia tom II
Levit – Leczenie manualne zaburzeń czynności narządu ruchu
Kaltenborn – Manualne mobilizacje stawów kończyn – badanie manualne, mobilizacje stawów
http://www.cyriax.pl/
http://www.ombregt.be/

Opracowanie: E. Nowak

Filmy:
Anatomia, Historia, Ocena funkcjonalna, Uszkodzenia, Leczenie, Metody, Iniekcje

Oceń ten artykuł

- | brak ocen