Metody pomiaru stopnia kręgozmyku
Metoda Ulmana
Wykreślamy linię prostopadłą do górnej powierzchni trzonu kręgu poniżej ześlizgu (ocena w projekcji bocznej RTG). Powinna ona dochodzić do brzegu trzonu leżącego powyżej; w kręgozmyku trafia na masę trzonu.
Metoda Isadory Meschan
W warunkach prawidłowych linie łączące tylne krawędzie trzonów kręgów układają się równolegle. Kryteria oceny:
- odstęp nie większy niż 3 mm;
- przecinają się pod kątem mniejszym niż 3°;
- w kręgozmyku nie zachodzi nakładanie; jeśli biegną równolegle, to odstęp jest większy niż 3 mm;
- przecinają się pod kątem 3–19° (zmiany sugerujące ześlizg).
Metoda Bernarda - Junghansa
Pomiar kąta pomiędzy osią podstawy łuku a osią odcinka międzywyrostkowego.
- kąt prawidłowy: 113° (zakres 100–125°);
- w kręgozmyku: do 145°.
Metoda Grucy i Tardijana
Stopnie ześlizgu określane jako ułamek szerokości trzonu:
- I st. – przesunięcie przednie do 1/4 szerokości trzonu;
- II st. – do 1/2;
- III st. – do 3/4;
- IV st. – powyżej 3/4 szerokości trzonu.
Metoda Hayerdinga
Podział na kwadranty na kości krzyżowej stosowany do oceny lokalizacji i stopnia ześlizgu.
Metoda Laurenta - Einola
a / b × 100% = % ześlizgu (gdzie a to długość przesunięcia, b to długość przedniej krawędzi trzonu).
