Metoda rehabilitacyjna - Hoppe
Charakterystyka
Inna nazwa to gimnastyka osiowo-symetryczna trójpłaszczyznowa GOST. Metoda ta ma zastosowanie w wadach postawy. Zakłada ona, że nieprawidłowe ustawienie stóp jest podstawą do tworzenia dysfunkcji posturalnych, dlatego dużą uwagę zwraca się w terapii na prawidłowe ustawienie kończyn dolnych (kkd). Metoda ta składa się z oceny poszczególnych elementów ciała – badania oraz z części terapeutycznej.
Badanie
- Ocena symetrii – pion przedni powinien przechodzić przez środek czoła, nos, brodę, wcięcie szyjne, wyrostek mieczykowaty, pępek; równa odległość między kolanami i powinien padać na czworobok podparcia. Wszelkie odstępstwa od symetrii świadczą o dysfunkcji.
- Ocena ustawienia osi kończyn dolnych – osie powinny przebiegać od stawu biodrowego poprzez centralną część stawu kolanowego do drugiego palca stopy; osie długie kkd powinny być równoległe względem osi kręgosłupa.
- Ocena rzepki – czy centrują się do wewnątrz, czy na zewnątrz (centrowanie rzepki ma znaczenie dla stabilności stawu kolanowego).
- Ocena skrętu osi śródstopia.
- Test Bertranda (test oceny rotacji kończyny dolnej).
- Ocena chodu.
Terapia
Metoda polega na zastosowaniu oryginalnych przyborów tzw. kątowników o różnych kształtach.
- „ramka” – umożliwia korekcję głowy, obręczy barkowej i kończyny górnej (kkg).
- „elka duża” – umożliwia korekcję tułowia i kończyn dolnych (kkd).
- „elka mała” – umożliwia symetryczne ćwiczenia wyprostne kończyn dolnych.
- „zetka” – umożliwia symetryczną pracę kończyn dolnych.
Cel kątowników
- Utrzymanie odpowiedniej skorygowanej pozycji wyjściowej.
- Umożliwienie poprawnego wykonania ćwiczenia.
- Pozycje wyjściowe do ćwiczeń są izolowane, tzn. niskie (leżenie tyłem), ponieważ metoda zakłada, że pozycje wysokie oraz chód powodują pogłębienie bocznych skrzywień oraz nieprawidłowe ustawienie kończyn dolnych. Odpowiednie wykonanie ćwiczeń w pozycji leżenia tyłem pozwala przejść do pozycji wyższych.
- Ilość ćwiczeń: 2–3, powtarzanych około 10–15 minut, kilka razy dziennie. Czas i ilość ćwiczeń są niewielkie, ponieważ metoda ta wymaga od pacjenta dużej precyzji, poprawności i koncentracji.
- Reedukacja chodu obejmuje pewien plan:
- prawidłowe ustawienie stóp
- nauka odwracania stopy (praca piętą)
- nauka centrowania rzepek kolanowych
- chód na piętach/palcach
- symetria chodu (wykrok, zakrok)
- nauka prawidłowej propulsji
Cel metody
- Kształtowanie odpowiedniego wysklepienia stopy.
- Poprawa zakresu ruchu stawów kończyn dolnych.
- Korekcja skoliozy I rzędu.
- Wyrównanie ruchów lokomocyjnych (likwidacja objawu Trendelenburga oraz wychyleń bocznych tułowia).
