Wpływ unieruchomienia na układ mięśniowo-stawowo-kostny u osób starszych
ZMIANY PATOLOGICZNE WYWOŁANE UNIERUCHOMIENIEM U OSÓB STARSZYCH
Wpływ unieruchomienia na układ mięśniowo-stawowy
- zaniki mięśni — szczególnie włókien szybkokurczliwych (typu II), prowadzące do zmniejszenia siły
- przykurcze
- osłabienie zdolności mięśni do reagowania na bodźce nerwowe (m.in. zmniejszenie liczby jednostek motorycznych)
- zaburzenia odżywienia chrząstki stawowej — wskutek zmniejszonej kompresji i odżywiania przez dyfuzję
- zaburzenia wytwarzania mazi stawowej
- utrwalone niefunkcjonalne ułożenie kończyny
- skostnienia okołostawowe
- spastyczność
Skostnienia okołostawowe
Tworzenie się tkanki kostnej w obrębie tkanki łącznej, ścięgien i mięśni w postaci bezkształtnych mas (osteogeneza heterotopowa). Do powstania przyczyniają się:
- zaburzenia ukrwienia
- wzrost stężenia wapnia we krwi
- zaburzenia regulacji układu wegetatywnego
- zbyt agresywne ćwiczenia bierne
Tworzą się w okolicach dużych stawów: kolanowych, łokciowych, biodrowych, barkowych.
Najczęściej powstają po urazach rdzenia kręgowego, urazach czaszkowo-mózgowych, polineuropatiach, chorobie Heinego-Medina.
Objawy
- miejscowy obrzęk
- ocieplenie okolicy stawu
- ograniczenie ruchomości
- po kilku miesiącach zmiany widoczne na RTG; we wczesnym okresie pomocne mogą być scyntygrafia lub USG
Leczenie i zapobieganie
- prawidłowo prowadzone ćwiczenia — stopniowa, kontrolowana mobilizacja; unikać nadmiernej agresji terapeutycznej
- utrzymanie zakresu ruchomości
- leczenie operacyjne w przypadku zablokowania stawu
Wpływ unieruchomienia na układ kostny
- odwapnienie — z czasem zwiększone ryzyko osteoporozy pourazowej
- zanik kości (zmniejszenie masy kostnej)
- złamania – najczęściej trzony kręgów, szyjka kości udowej, kość promieniowa
